บทที่ 30 เอ็นดู

โล่หวินหลานก้มหน้าหันข้างมองด้วยสายตาเจ็บปวด นางมาจากอนาคตและต้องย้อนเวลามาที่นี้ นี่คงเป็นโชคชะตาของนาง พอได้เจอโม่ฉีหมิงนางก็ไม่อยากกลับไปอนาคตอีกเลย ถ้ามีวันหนึ่งสามารถกลับไปได้ นางก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปไหม

หรือนางอาจจะเคยชินกับที่นี้แล้ว ชินกับช่วงเวลาที่มีโม่ฉีหมิ

บทที่ 31 ยา

นางหน้าแดงแล้วรีบดึงเสื้อขึ้น หลังจากจัดระเบียบแล้วก็รีบลุกขึ้นนั่ง แล้วพูดเสียงเบาว่า “ไม่เป็นอะไรจริงๆ พรุ่งนี้ก็หาย ข้าจะไปนอนแล้ว”

พูดจบ นางไม่รอโม่ฉีหมิงตอบกลับ ก็รีบวิ่งไปที่เตียงของตัวเอง แล้วเอาผ้าห่มมาห่อตัวไว้แน่น อุณภูมิความร้อนเพิ่มสูงมากขึ้น นางนอนโดยไม่ขยับตัวเลย

บทที่ 32 เข้าจวน

แกล้งป่วยมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้ออกมาสูดอากาศบรสุทธิ์ข้างนอก โล่หวินหลานยืนอยู่หน้าประตูจวน ยื่นมือออกไปข้างๆบิดขี้เกียจราวกับต้องการให้อากาศนั้นเข้ามาโอบกอดตัวนางไว้

โม่ฉีหมิงเลื่อนรถเข็นออกมาจากด้านในแล้วเห็นภาพนี้พอดี ผมของโล่หวินหลานสยายปลิวไปตามสายลม ชุดแล้วเสื้อคุมของ