บทที่ 32 เข้าจวน

แกล้งป่วยมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้ออกมาสูดอากาศบรสุทธิ์ข้างนอก โล่หวินหลานยืนอยู่หน้าประตูจวน ยื่นมือออกไปข้างๆบิดขี้เกียจราวกับต้องการให้อากาศนั้นเข้ามาโอบกอดตัวนางไว้

โม่ฉีหมิงเลื่อนรถเข็นออกมาจากด้านในแล้วเห็นภาพนี้พอดี ผมของโล่หวินหลานสยายปลิวไปตามสายลม ชุดแล้วเสื้อคุมของ

บทที่ 33 ถูกพิษ

โม่ฉีซิวสติหลุดทำให้โล่หวินหลานหลุดหัวเราะเบาๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร นางยังคงจัดการเครื่องมือฉีดยากับยาชิงเหมยของนางต่อไป

“นี่มันอะไร? เจ้าคงไม่คิดจะเอามันมารักษาให้ข้าหรอกใช่ไหม?” โม่ฉีซิวเห็นหลอดเข็มปลายแหลมที่ด้านในมียาน้ำสีอ่อนๆ ก็เกิดความสงสัย ไม่รู้ว่าโม่หวินหลานกำลังคิด

บทที่ 34 ลอบกัด

พวกเขาเกี่ยวผ้าขึ้นมาจากกะละมังอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็กางมันออกบนโต๊ะ แล้วค่อยๆสำรวจ บนผ้าเหมือนจะมีคราบผงสีขาวเหลืออยู่

โล่หวินหลานยื่นมือไปปาดเศษผงขึ้นมา แล้วมองมันอย่างละเอียด จากนั้นนางคิดจะเอาเข้าปากไปลองรสชาติ มือใหญ่ๆมือหนึ่งก็จับรั้งมือของนางไว้

“ห้ามลองนะ บ