บทที่ 245 เดาไม่ถูกว่านึกอะไรอยู่

ก็พานางเดินออกมาเฉยๆเยี่ยงนี้ น่าจะเป็นความน่ากลัวของลมมรสุม หลายปีที่ผ่านมา นางคงได้เห็นถึงวิธีต่างๆที่บ้าอำนาจของโม่ฉีหมิง

เขารู้โดยตลอดว่าสิ่งใดจะเป็นสิ่งที่ทำร้ายชีวิตของคนแบบใด

บังเอิญมากที่โล่หวินหลานไม่เก่งในด้านนี้

โล่หวินหลานพิงอยู่บนต

บทที่ 246 ล้มม้าท่ามกลางหิมะ

จริงๆองค์รัชทายาทแค่อยากจะสืบหาว่าโม่ฉีหมิงได้คุยกับอะไรกับตนเอง แข่งยิงธนูเป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น

คนที่เขาเป็นห่วงที่สุดก็คือโม่ฉีหมิง ถ้าตนเองยังคงเดินอยู่ใกล้ๆกับเขาอยู่เรื่อยๆ คนอื่นก็จะสงสัยตนเองอย่างแน่นอน

ถ้าสร้างความสนใจให้คนอื่นมาสนใจตนเองมากขึ้น

บทที่ 247 ข้อเท้าทั้งสองข้าง

“ฮ่องเต้เจ้าค่ะ คนที่ตกลงบนพื้นหิมะนั้นมีทั้งรุนแรงหรือไม่รุนแรง ถ้าขี่ในเร็วเกินไป ตอนตกอยากท่อนขาอาจจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ถ้าขี่ด้วยความเร็วที่ช้า บทที่ตกลงอาจจะบาดเจ็บไม่มาก ยังไงหมอหลวงไม่สามารถรักษาได้ นั่นให้กระหม่อมได้ลองดูได้หรือไม่” โล่หวินหลานพูดขึ้น