บทที่ 235 ลืมไปจนหมดสิ้น

"หม่อมฉันไม่ได้เมา" เย่เซียวหลัวคลายมือจากเวินอ๋อง นางมองหน้าโล่หวินหลานอย่างเกรี้ยวกราด

ทำไมไม่ว่านางจะทำอะไรก็ต้องมีคนคอยมาช่วย แต่ข้าทำอะไรก็ผิด?

ทั้งโล่หวินหลานที่ตายไปแล้ว และองค์หญิงเหอซื่อนี่ก็เช่นเดียวกัน? พวกเขาไม่สามารถปรายตามองนางได้เลยหรือ? เหตุใด

บทที่ 236 พิษที่ลึกลับ

เช้าวันรุ่งขึ้น ตาของโล่หวินหลานนั้นบวมเล็กน้อย ใต้ตาของนางมีรอยคล้ำ

นางกำนัลที่คอยดูแลเมื่อเห็นเช่นนั้น ก็รีบนำไข่มาให้นางนวดที่ตา จากนั้นก็แต่งหน้าให้นางหนาขึ้น เพื่อกลบรอยดำใต้ตา

“ช่างเถอะ ไม่จำเป็น ควรเป็นอย่างไรก็ปล่อยให้เป็นไปตามนั้น” โล่หวินหลานบอกกับนาง

บทที่ 237 แข่งม้า ณ สนามแข่งม้า

หลังจากที่ทานอาหารค่ำเสร็จ โล่หวินหลานก็ได้ไปตำหนักหลัง ห้องที่หมิงซีพักนั้นยังคงมีไฟสว่าง ไม่มีความมืดแม้แต่น้อย ทั้งสองเดินไปมาในห้อง ทำให้แสงของเทียนนั้นสว่างมืดไปมาผ่านช่องหน้าต่างกระดาษมัน

"หมิงซี เจ้าดีขึ้นหรือยัง?" โล่หวินหลานเดินเข้ามาคนเดียว โดยไม่ม