บทที่ 217 แลกเปลี่ยนฐานะ

พวกทหารเห็นคนสวมชุดสีแดงวิ่งผ่านไป ก็รีบตาม

“เสี่ยวฮัว วิ่งเร็ว ระวังหลัง” หมิงซีได้หยิบเข็มพิษเอามาเตรียมไว้ แล้วหนีบมันไว้ในมือ

เมื่อเขาพูดจบ ก็ซัดเข็มพิษออกไป

เมื่อซัดเข็มพิษออกไปแล้ว ทหารด้านหลังหลายคนก็ถูกเข็มทิ่มจนล้มลงไป แต่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยอะไร

บทที่ 218 มีอารมณ์ความรู้สึก

เมื่อแม่ทัพคนั้นพูดจบ ทหารสองคนก็มารวบตัวนางเอาไว้ มือของนางถูกมัด มันไม่เหมือนการปฏิบัติต่อองค์หญิงเลย

“ปล่อยข้านะ ข้าเดินเองได้” โล่หวินหลานพยายามดิ้น นางพยายามทำเสียงให้คล้ายอาลั่วหลันมากที่สุด

ทหารสองคนนั่นเหมือนจะไม่ได้กลัวนางเลย อีกทั้งยังหัวเราะด้วย

บทที่ 219 ไม่เหมือนเมื่อก่อน

ค่ำคืนที่สวยงามเหมือนเมื่อก่อน แต่หิมะไม่ได้น่าดูเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ที่ศาลาหลังหนึ่งในจวนหมิงอ๋องมีชายสวมชุดดำยืนอยู่ เขายืนไขว้มือไว้ด้านหลัง ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขมวดคิ้วนานเกินไปหรือเปล่า ทำให้ริ้วรอยเห็นเด่นชัดมาก ดูไปแล้วเหมือนเขากำลังเศร้าใจ

ห