บทที่ 218 มีอารมณ์ความรู้สึก

เมื่อแม่ทัพคนั้นพูดจบ ทหารสองคนก็มารวบตัวนางเอาไว้ มือของนางถูกมัด มันไม่เหมือนการปฏิบัติต่อองค์หญิงเลย

“ปล่อยข้านะ ข้าเดินเองได้” โล่หวินหลานพยายามดิ้น นางพยายามทำเสียงให้คล้ายอาลั่วหลันมากที่สุด

ทหารสองคนนั่นเหมือนจะไม่ได้กลัวนางเลย อีกทั้งยังหัวเราะด้วย

บทที่ 219 ไม่เหมือนเมื่อก่อน

ค่ำคืนที่สวยงามเหมือนเมื่อก่อน แต่หิมะไม่ได้น่าดูเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ที่ศาลาหลังหนึ่งในจวนหมิงอ๋องมีชายสวมชุดดำยืนอยู่ เขายืนไขว้มือไว้ด้านหลัง ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขมวดคิ้วนานเกินไปหรือเปล่า ทำให้ริ้วรอยเห็นเด่นชัดมาก ดูไปแล้วเหมือนเขากำลังเศร้าใจ

ห

บทที่ 220 คำสัตย์สาบานว่าจะจงรักภักดี

“เจ้าไม่ใช่อาลั่วหลัน เจ้าเป็นใคร?” จื๋อเอ่อสีหน้าตกใจมาก เขาถอยหลังไปสองก้าว

นางฉวยโอกาสบทที่เขากำลังตกใจ หยิบเข็มพิษออกมาจากเอว จากนั้นก็ทิ่มไปที่หลังคอของเขา

“เจ้าทำอะไรกับข้า?” จื๋อเอ่อรู้สึกเจ็บ มันเป็นความเจ็บที่อธิบายไม่ถูก เขารู้ว่ามันเ