บทที่ 219

ไม่เหมือนเมื่อก่อน

ค่ำคืนที่สวยงามเหมือนเมื่อก่อน แต่หิมะไม่ได้น่าดูเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

ที่ศาลาหลังหนึ่งในจวนหมิงอ๋องมีชายสวมชุดดำยืนอยู่ เขายืนไขว้มือไว้ด้านหลัง ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะขมวดคิ้วนานเกินไปหรือเปล่า ทำให้ริ้วรอยเห็นเด่นชัดมาก ดูไปแล้วเหมือนเขากำลังเศร้าใจ

บทที่ 220

คำสัตย์สาบานว่าจะจงรักภักดี

“เจ้าไม่ใช่อาลั่วหลัน เจ้าเป็นใคร?” จื๋อเอ่อสีหน้าตกใจมาก เขาถอยหลังไปสองก้าว

นางฉวยโอกาสบทที่เขากำลังตกใจ หยิบเข็มพิษออกมาจากเอว จากนั้นก็ทิ่มไปที่หลังคอของเขา

“เจ้าทำอะไรกับข้า?” จื๋อเอ่อรู้สึกเจ็บ มันเป็นความเจ็บที่อธิบายไม่ถูก เขารู้ว่ามั

บทที่ 221

แฝงตัวเข้ากองทหาร

พอกินอาหารเช้าเสร็จ ได้ยินเสียงแตรดังขึ้น ดังก้องไปทั่วผืนฟ้าโล่หวินหลานวางตะเกียบในมือลง สาวใช้ที่อยู่ด้านข้างเหมือนรู้ว่าควรทำอะไร ยังไม่ทันรอนางถามเสร็จ พลางเปิดปากอธิบาย “นี่เป็นเสียงแตรของการออกเดินทาง เป่าเพื่อเป็นสัญญาณแสดงว่าพวกเรากำลังจะออกเดินทาง”

โล