บทที่ 216 ไล่ล่าสังหาร

เสียงเกี้ยวที่สวยงามมากหลังหนึ่งหล่นลงมา เกี้ยวหลังนั้นเละจนใช้งานไม่ได้แล้ว มันกลิ้งตกลงมาจากบนเขา

“รีบตามลงไปดูเร็ว มีคนอยู่ในนั้นหรือเปล่า?” สายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่บนหลังม้าออกคำสั่งใส่ทหาร

ในมุมมองของหมิงซี เขาเห็นคนที่สวมหมวก สวมชุดเกราะและพกอาวุธ แต่พวกเขา

บทที่ 217 แลกเปลี่ยนฐานะ

พวกทหารเห็นคนสวมชุดสีแดงวิ่งผ่านไป ก็รีบตาม

“เสี่ยวฮัว วิ่งเร็ว ระวังหลัง” หมิงซีได้หยิบเข็มพิษเอามาเตรียมไว้ แล้วหนีบมันไว้ในมือ

เมื่อเขาพูดจบ ก็ซัดเข็มพิษออกไป

เมื่อซัดเข็มพิษออกไปแล้ว ทหารด้านหลังหลายคนก็ถูกเข็มทิ่มจนล้มลงไป แต่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยอะไร

บทที่ 218 มีอารมณ์ความรู้สึก

เมื่อแม่ทัพคนั้นพูดจบ ทหารสองคนก็มารวบตัวนางเอาไว้ มือของนางถูกมัด มันไม่เหมือนการปฏิบัติต่อองค์หญิงเลย

“ปล่อยข้านะ ข้าเดินเองได้” โล่หวินหลานพยายามดิ้น นางพยายามทำเสียงให้คล้ายอาลั่วหลันมากที่สุด

ทหารสองคนนั่นเหมือนจะไม่ได้กลัวนางเลย อีกทั้งยังหัวเราะด้วย