บทที่ 215 พายุฝนโหมกระหน่ำ

เพราะเวลากินข้าวขี้เหร่มาก ก็เลยแกะมาให้? โล่หวินหลานขมวดคิ้วมองตุ๊กตาไม้ในมือ ตระกระอะไรกัน?

โล่หวินหลานส่ายหน้า แล้วเดินตามเขาไป แต่ในมือถือตุ๊กตาไม้ไว้เหมือนมันเป็นถ่าน จะทิ้งก็ไม่ได้ จะถือเอาไว้ก็ไม่ดี

“เจ้าเหนื่อยหรือเปล่า? จะพักก่อนไหม?” เดินมาพักหนึ่ง

บทที่ 216 ไล่ล่าสังหาร

เสียงเกี้ยวที่สวยงามมากหลังหนึ่งหล่นลงมา เกี้ยวหลังนั้นเละจนใช้งานไม่ได้แล้ว มันกลิ้งตกลงมาจากบนเขา

“รีบตามลงไปดูเร็ว มีคนอยู่ในนั้นหรือเปล่า?” สายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่บนหลังม้าออกคำสั่งใส่ทหาร

ในมุมมองของหมิงซี เขาเห็นคนที่สวมหมวก สวมชุดเกราะและพกอาวุธ แต่พวกเขา

บทที่ 217 แลกเปลี่ยนฐานะ

พวกทหารเห็นคนสวมชุดสีแดงวิ่งผ่านไป ก็รีบตาม

“เสี่ยวฮัว วิ่งเร็ว ระวังหลัง” หมิงซีได้หยิบเข็มพิษเอามาเตรียมไว้ แล้วหนีบมันไว้ในมือ

เมื่อเขาพูดจบ ก็ซัดเข็มพิษออกไป

เมื่อซัดเข็มพิษออกไปแล้ว ทหารด้านหลังหลายคนก็ถูกเข็มทิ่มจนล้มลงไป แต่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยอะไร