บทที่ 214 ก่อเกิดความรัก

ทุกคนในห้องหนังสือต่างมีความในใจซ่อนอยู่ เวินอ๋องยืนดูละครฉากใหญ่อย่างสนุกอยู่ข้างๆ

โม่ฉีหมิงส่ายหัว

“รัชทายาท ท่านสามารถไม่ห่วงชื่อเสียงตัวเอง แต่ว่าท่านไม่อาจจะทำลายความหวังของเยว่ฮ่องเฮาหรอก นางอยากให้ท่านเป็นรัชทายาทไปนานๆ เบื้องหลังนางต้องทุ่มเทให้ท่านมาก

บทที่ 215 พายุฝนโหมกระหน่ำ

เพราะเวลากินข้าวขี้เหร่มาก ก็เลยแกะมาให้? โล่หวินหลานขมวดคิ้วมองตุ๊กตาไม้ในมือ ตระกระอะไรกัน?

โล่หวินหลานส่ายหน้า แล้วเดินตามเขาไป แต่ในมือถือตุ๊กตาไม้ไว้เหมือนมันเป็นถ่าน จะทิ้งก็ไม่ได้ จะถือเอาไว้ก็ไม่ดี

“เจ้าเหนื่อยหรือเปล่า? จะพักก่อนไหม?” เดินมาพักหนึ่ง

บทที่ 216 ไล่ล่าสังหาร

เสียงเกี้ยวที่สวยงามมากหลังหนึ่งหล่นลงมา เกี้ยวหลังนั้นเละจนใช้งานไม่ได้แล้ว มันกลิ้งตกลงมาจากบนเขา

“รีบตามลงไปดูเร็ว มีคนอยู่ในนั้นหรือเปล่า?” สายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่บนหลังม้าออกคำสั่งใส่ทหาร

ในมุมมองของหมิงซี เขาเห็นคนที่สวมหมวก สวมชุดเกราะและพกอาวุธ แต่พวกเขา