บทที่198 ช่วงเวลาที่อยู่กลางป่ากลางเขา

หมอชั้นสูงอย่างชิวโม่ไป๋คงไม่รับหญิงสาวมาเป็นลูกศิษย์หรอก ยิ่งไปกว่านั้นคือชาติที่แล้วไม่รู้ว่านางไปทำความชั่วอะไรถึงโดนฟ้าผ่ามาถึงที่นี่ได้ โล่หวินทำหน้าผิดหวังแล้วมองไปยังหมิงซีคนนี้น่าจะคบหาง่ายกว่า

“อย่ามามองข้า คำสั่งท่านอาจารย์ท่านมิอาจมิฟัง ดัง

บทที่199 ความสัมพันธ์ทางสายเลือด

อากาศสดใส สายลมพัดมาแผ่วเบา น้ำค้างยามเช้าตรู่ค่อยๆตกลงมาจากผนังไปสู่พื้นดิน เมื่อแสงอาทิตย์ที่สอดส่องผนังเขียวจากทิศตะวันออก ทำให้ทั้งวันรู้สึกสดใส

นี่เป็นปีแรกที่โล่หวินหลานจากไป เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว แค่พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว

“

บทที่ 200 ปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยคามจริงใจ

ความสุขของการได้พบกันใหม่ทำให้ทั้งสองรู้สึกดีใจมาก หมิงซีก็รู้สึกเหมือนได้ถูกปลอบใจ ยังไงชิวโม่ไป๋ก็คือท่านอาจารย์ของตน หลายปีที่ผ่านมาไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงญาติของตนเอง ตอนนี้สามารถเห็นได้จริงๆ เขาก็รู้สึกดีใจ

“ท่านอาจารย์ขอรับ ข้าไปผัดผักผัดมาสักสอ