บทที่197 หมออัศจรรย์

อากาศเหน็บหนาวมากๆ ไม่มีไฟที่สว่าง สถานที่ที่เล็กแคบและมืดมัวมากๆ และยังมีช่องว่างที่เหมือนกำลังฝัน ช่องว่างที่ไร้ซึ่งอากาศ ไร้ซึ่งเสียงน้ำไหล มีแต่เสียงที่ดังขึ้นรอบๆซึ่งมิอาจรู้ได้ว่ามันคือเสียงอะไร

สถานที่ที่มืดมัว แม้ยื่นมือออกมายังทำให้ไม่เห็นนิ้วทั้งห้านิ้ว โล่หว

บทที่198 ช่วงเวลาที่อยู่กลางป่ากลางเขา

หมอชั้นสูงอย่างชิวโม่ไป๋คงไม่รับหญิงสาวมาเป็นลูกศิษย์หรอก ยิ่งไปกว่านั้นคือชาติที่แล้วไม่รู้ว่านางไปทำความชั่วอะไรถึงโดนฟ้าผ่ามาถึงที่นี่ได้ โล่หวินทำหน้าผิดหวังแล้วมองไปยังหมิงซีคนนี้น่าจะคบหาง่ายกว่า

“อย่ามามองข้า คำสั่งท่านอาจารย์ท่านมิอาจมิฟัง ดัง

บทที่199 ความสัมพันธ์ทางสายเลือด

อากาศสดใส สายลมพัดมาแผ่วเบา น้ำค้างยามเช้าตรู่ค่อยๆตกลงมาจากผนังไปสู่พื้นดิน เมื่อแสงอาทิตย์ที่สอดส่องผนังเขียวจากทิศตะวันออก ทำให้ทั้งวันรู้สึกสดใส

นี่เป็นปีแรกที่โล่หวินหลานจากไป เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว แค่พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว

“