บทที่187 การให้ความช่วยเหลือ

รับสั่งของฮ่องเต้มาได้เร็วมาก จ้าวกงกงฝ่าพายุหิมะด้านนอกมายังตำหนักหมิงอ๋อง ระหว่างที่เขายืนหยาวสั่นที่หน้าประตูนั้น ฉินหยิ่นก็ได้เชิญเขาเข้ามาในตำหนัก แต่เขากลับพบว่าพื้นในตำหนักก็มีหิมะหนาชั้น คล้ายไม่มีคนคอยกวาด

เขาจึงถามขึ้นด้วยความสงสัย “เอ๊ะ” ฉินหยิ่นกันก

บทที่188 เพลิงไฟลุกไหม้

ในบ้านทรุดโทรมนั้นมีเพียงสองห้อง มีหนึ่งห้องนอนและอีกห้องที่ใช้สำหรับทำอาหาร กินอาหาร รวมถึงเก็บสิ่งของต่างๆ โชคดีที่สวนด้านหน้าใหญ่พอ ทางเดินไม้ไผ่สานถอดยาวไปจนถึงหน้าประตู สองฟากของทางเดินนั้นก็เต็มไปด้วยผักหลากหลายชนิด ด้านข้างมีโต๊ะน้ำชาขนาดเล็ก ที่มีถ้วยชาและกาน้ำชาว

บทที่189 ดวงใจแตกสลาย

ครั้งนี้ คงจะแกล้งเป็นตีเนียนอีกไม่ได้แล้ว

"หม่อมฉันไม่ได้มีเรื่องในใจขอรับ เพียงแต่มือลื่นก็เท่านนั้น" โม่ฉีหมิงพูดปลดออกไป เพราะตอนนี้มันชัดเจนมาก ที่เขามีลางสังหรณ์บางอย่าง เพียงแต่เขาเองก็ไม่ทราบก็เท่านั้น วางลางสังหรณ์ที่ว่านั้นคืออะไร

"หากเจ้าไม่มีความในใจ