บทที่186 คำท้าทาย

ผู้คนมากมายเดินกันควักไคว่ ชาวบ้านต่างทำตามสิ่งที่หวิงเฟยพูด พวกเขาเข้าแถวรอรับยากันอย่างเชื่อฟัง ปากต่อปาก จนชาวบ้านชวนกันมาที่นี่มากมาย การแจกยาและสมุนไพรในครั้งนี้ แจกกันจนพลบค่ำกว่าจะหมด

โล่หวินหลานที่ตอนนี้เหนื่อยมากทำได้เพียงยืนพิงไหล่ของโม่ฉีหมิง สองเท้าของนางรู้สึ

บทที่187 การให้ความช่วยเหลือ

รับสั่งของฮ่องเต้มาได้เร็วมาก จ้าวกงกงฝ่าพายุหิมะด้านนอกมายังตำหนักหมิงอ๋อง ระหว่างที่เขายืนหยาวสั่นที่หน้าประตูนั้น ฉินหยิ่นก็ได้เชิญเขาเข้ามาในตำหนัก แต่เขากลับพบว่าพื้นในตำหนักก็มีหิมะหนาชั้น คล้ายไม่มีคนคอยกวาด

เขาจึงถามขึ้นด้วยความสงสัย “เอ๊ะ” ฉินหยิ่นกันก

บทที่188 เพลิงไฟลุกไหม้

ในบ้านทรุดโทรมนั้นมีเพียงสองห้อง มีหนึ่งห้องนอนและอีกห้องที่ใช้สำหรับทำอาหาร กินอาหาร รวมถึงเก็บสิ่งของต่างๆ โชคดีที่สวนด้านหน้าใหญ่พอ ทางเดินไม้ไผ่สานถอดยาวไปจนถึงหน้าประตู สองฟากของทางเดินนั้นก็เต็มไปด้วยผักหลากหลายชนิด ด้านข้างมีโต๊ะน้ำชาขนาดเล็ก ที่มีถ้วยชาและกาน้ำชาว