บทที่185 ใจสามัคคี

หิมะขาวโพรนด้านนอกยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย เกล็ดหิมะลอยพริ้วมายังขนตายาว ที่คล้ายกับปีกของผีเสื้อ

โล่หวินหลานนั่งลง จากนั้นก็หยิบถ้วยเซรามิกสีฟ้าครามเอาไว้ในมือ นางเปิดฝาของถ้วยออก กลิ่นหอมลอยฟรุ้ง จากนั้นก็หยิบช้อนแล้วตักรังนกกิน ทำให้โม่ฉีหมิงถึงกับกระตุกยิ้มมุมปาก

บทที่186 คำท้าทาย

ผู้คนมากมายเดินกันควักไคว่ ชาวบ้านต่างทำตามสิ่งที่หวิงเฟยพูด พวกเขาเข้าแถวรอรับยากันอย่างเชื่อฟัง ปากต่อปาก จนชาวบ้านชวนกันมาที่นี่มากมาย การแจกยาและสมุนไพรในครั้งนี้ แจกกันจนพลบค่ำกว่าจะหมด

โล่หวินหลานที่ตอนนี้เหนื่อยมากทำได้เพียงยืนพิงไหล่ของโม่ฉีหมิง สองเท้าของนางรู้สึ

บทที่187 การให้ความช่วยเหลือ

รับสั่งของฮ่องเต้มาได้เร็วมาก จ้าวกงกงฝ่าพายุหิมะด้านนอกมายังตำหนักหมิงอ๋อง ระหว่างที่เขายืนหยาวสั่นที่หน้าประตูนั้น ฉินหยิ่นก็ได้เชิญเขาเข้ามาในตำหนัก แต่เขากลับพบว่าพื้นในตำหนักก็มีหิมะหนาชั้น คล้ายไม่มีคนคอยกวาด

เขาจึงถามขึ้นด้วยความสงสัย “เอ๊ะ” ฉินหยิ่นกันก