บทที่184 ร่างกายที่ได้รับพิษ

โล่หวินหลานยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย นางไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆ ยังคงตรวจดูอาการของคนตรงหน้าต่อไป คล้ายกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้านนอกไม่ได้เกี่ยวข้องกับนาง

"ตามใจพวกเขาเถอะ รักษาหรือไม่รักษานั้น ขึ้นอยู่กับจิตใจ" โล่หวินหลานพูดเสียงเรียบ

เย่หวินจึงไม่คิดเรื่องด้านน

บทที่185 ใจสามัคคี

หิมะขาวโพรนด้านนอกยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย เกล็ดหิมะลอยพริ้วมายังขนตายาว ที่คล้ายกับปีกของผีเสื้อ

โล่หวินหลานนั่งลง จากนั้นก็หยิบถ้วยเซรามิกสีฟ้าครามเอาไว้ในมือ นางเปิดฝาของถ้วยออก กลิ่นหอมลอยฟรุ้ง จากนั้นก็หยิบช้อนแล้วตักรังนกกิน ทำให้โม่ฉีหมิงถึงกับกระตุกยิ้มมุมปาก

บทที่186 คำท้าทาย

ผู้คนมากมายเดินกันควักไคว่ ชาวบ้านต่างทำตามสิ่งที่หวิงเฟยพูด พวกเขาเข้าแถวรอรับยากันอย่างเชื่อฟัง ปากต่อปาก จนชาวบ้านชวนกันมาที่นี่มากมาย การแจกยาและสมุนไพรในครั้งนี้ แจกกันจนพลบค่ำกว่าจะหมด

โล่หวินหลานที่ตอนนี้เหนื่อยมากทำได้เพียงยืนพิงไหล่ของโม่ฉีหมิง สองเท้าของนางรู้สึ