บทที่183 ที่มาของพิษ

ชาวบ้านอยู่ต่อคิวกันยาวท่ามกลางพื้นหิมะ มีทั้งคนที่มาคนเดียวและคนที่พาลูกหลานมาด้วย ซึ่งทุกคนมาที่นี่ก็เพื่อให้โล่หวินหลานทำการรักษา

พวกเขาได้นำโต๊ะสีอิฐแถบทองมาวางไว้ข้างร้านยาหรงเหอ ทั้งสองด้านของโต๊ะเต็มไปด้วยกล่องยา ด้านซ้ายของโล่หวินหลานมีกล่องยาวางไว้ ด้านในเต็มไ

บทที่184 ร่างกายที่ได้รับพิษ

โล่หวินหลานยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย นางไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆ ยังคงตรวจดูอาการของคนตรงหน้าต่อไป คล้ายกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้านนอกไม่ได้เกี่ยวข้องกับนาง

"ตามใจพวกเขาเถอะ รักษาหรือไม่รักษานั้น ขึ้นอยู่กับจิตใจ" โล่หวินหลานพูดเสียงเรียบ

เย่หวินจึงไม่คิดเรื่องด้านน

บทที่185 ใจสามัคคี

หิมะขาวโพรนด้านนอกยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย เกล็ดหิมะลอยพริ้วมายังขนตายาว ที่คล้ายกับปีกของผีเสื้อ

โล่หวินหลานนั่งลง จากนั้นก็หยิบถ้วยเซรามิกสีฟ้าครามเอาไว้ในมือ นางเปิดฝาของถ้วยออก กลิ่นหอมลอยฟรุ้ง จากนั้นก็หยิบช้อนแล้วตักรังนกกิน ทำให้โม่ฉีหมิงถึงกับกระตุกยิ้มมุมปาก