บทที่178 การฆาตกรรมปรากฏขึ้น

รุ่งอรุณเช้าตรูมีหมอกหนาขึ้นเต็มบริเวณ โดยเฉพาะมองจากที่สูงลงมา ทั่วทั้งเมืองหลวงถูกหมอกและละอองหิมะรายรอบไว้ ดูไปแล้วเหมือนอยู่บนสวรรค์ก็ไม่ปาน

สวนดอกไม้ในวังหลวงตรงมุมทิศตะวันออกเฉียงใต้มีพระตำหนักเล็กๆซ่อนอยู่ ม่านกั้นลมสีทองอร่ามมีเสียงซุบซิบคุยกันเล็กๆมาจาก

บทที่179 ลอบสังหารท่ามกลางหิมะ

วฝสามวันให้หลัง ท้องฟ้าแต่มใส่ไร้หิมะ ทั่วทั้งเมืองหลวงเงียบไปเลย

รถม้าคันสีดำตามหน้าตามหลังมากันมามุ่งหน้าไปทางป่านอกเมือง ท่ามกลางหิมะอันหนาเตอะบวกกับรอยลากตามพื้นจนถึงประตูเมือง มุ่งตรงไปยังหนานเจียวที่มีแต่หิมะ จึงค่อยๆหยุดลง

“ท่านอ๋อง หวังเฟย ไม่ต้อ

บทที่180 คนแปลกหน้า

คนพวกนั่นได้ยินโล่หวินหลานตะโกนเรียกรัชทายาทสองคำ ก็รีบหันหน้าไปดูซึ่งกันและกัน เปลี่ยนสีหน้าไปหลายครั้ง ชายฉกรรจ์หนึ่งในนั้ยหันไปตบบ่าอีกคนหนึ่ง พูดขึ้นด้วยความโมโห “ขอแค่พวกเราทำงานสำเร็จก็ไปเอาเงินได้ เรื่องอื่นอย่าไปสนใจ”

รัชทายาทยกยิ้มมุมปากขึ้น เท้าขยี้ไปมาทำสั