บทที่171 บาดเจ็บเพราะความรัก

เย่เซียวหลัวที่ออกมาจากหอยงเซียงนางได้ลืมสิ้นแล้วว่าท้องฟ้าข้างนอกมืดมิดสนิทเช่นไร นัยน์ตามีแต่แสงสว่างสีขาวเจิดจ้า ดั่งปุยหิมะสวยงาม

บทสนทนาที่คุยกับจิ่นชื่อเมื่อครู่ นางเข้าใจแล้วว่าจะให้คู่แข่งของตัวเองหายไปได้อย่างไร

กว่าทั้งสองจะแปรเปลี่ยนจากศัตรูเป็

บทที่172 พลิกผันไปมา

“ไม่เอา ข้าไม่กลับ เมื่อกี้เจ้ายังรังเกียจข้าที่เป็นสตรีที่ไม่รู้อะไรเลยไม่ใช่หรือ? เจ้าก็เดินด้วยไม้ค้ำเองแล้วกันอยากไปไหนก็ไป! ข้าไม่สนแล้ว!” ด่องหย่าสะบัดมือที่เกาะกุมไหล่นางไว้ทิ้ง หันหลังกลับอย่างไม่เหลียวหลังอีก

ถึงจะอย่างไรก็ตามด่องหย่าก็เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ ตั้ง

บทที่173 แผนซ้อนแผน

พระราชวังอันรโหฐานมีเหล่าบรรดานางข้าหลวงและขันธีเดินเรียงกันเป็นแถวระเบียบเรียบร้อย กำลังเดินผ่านด้านนอกของห้องโถงพระตำหนักลงบันได ด้านนอกมีหิมะร่วงโรยโปรยลงมาพวกเขาย่ำเท้าลงบนพื้นที่มีหิมะปูอยู่เต็มไปหมดทำให้เป็นรอยเท้ากระจายเป็นรูปดอกไม้สวยสะอาดตา

โม่ฉีหมิงเดินตรงมาจาก