บทที่172 พลิกผันไปมา

“ไม่เอา ข้าไม่กลับ เมื่อกี้เจ้ายังรังเกียจข้าที่เป็นสตรีที่ไม่รู้อะไรเลยไม่ใช่หรือ? เจ้าก็เดินด้วยไม้ค้ำเองแล้วกันอยากไปไหนก็ไป! ข้าไม่สนแล้ว!” ด่องหย่าสะบัดมือที่เกาะกุมไหล่นางไว้ทิ้ง หันหลังกลับอย่างไม่เหลียวหลังอีก

ถึงจะอย่างไรก็ตามด่องหย่าก็เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ ตั้ง

บทที่173 แผนซ้อนแผน

พระราชวังอันรโหฐานมีเหล่าบรรดานางข้าหลวงและขันธีเดินเรียงกันเป็นแถวระเบียบเรียบร้อย กำลังเดินผ่านด้านนอกของห้องโถงพระตำหนักลงบันได ด้านนอกมีหิมะร่วงโรยโปรยลงมาพวกเขาย่ำเท้าลงบนพื้นที่มีหิมะปูอยู่เต็มไปหมดทำให้เป็นรอยเท้ากระจายเป็นรูปดอกไม้สวยสะอาดตา

โม่ฉีหมิงเดินตรงมาจาก

บทที่ 174 ยาถอนพิษปรากฎขึ้น

ท่ามกลางบรรยากาศความมืดในทางลับ มีเสียงฝีเท้าที่ไม่คาดคิดดังขึ้น มีคนบางคนทำให้หลายคนตกใจอย่างเหลือหลาย

ทางเดินได้ครึ่งทางแล้ว โม่ฉีหมิงไม่มีทางยอมแพ้ยังคงใช้โอกาสเดินต่อไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้โล่หวินหลานกลับเพียงลำพัง ถึงจะอยู่ในสถานะไม่ยิ