บทที่17กลอุบาย

สิ่งที่โม่ฉีหมิงคิดเหมือนกับที่โล่หวินหลานคิดตอนนี้เห็นรัชทายาทป่วยหนักหมอหลวงวินิจฉันว่าเขาน่าจะอยู่ไม่ถึงอายุยี่สิบสี่ปีแล้วตอนนี้รัชทายาทก็อายุยี่สิบสี่ปีแล้ว

หากรัชทายาทจู่ๆหายป่วยขึ้นมาคนที่ร้อนใจก็จะเป็นพระสนมเอกตวนเฟยกับเวินอ๋องถ้าเป็นอย่างนั้นเขาก็จะมีเวลาวางแผน

บทที่18เกลียดชัง

เขาเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนี้ดังนั้นก็เลยล้มเลิกความคิดที่จะให้โล่หวินหลานตามไปด้วย“ไม่ล่ะเราไปกันเถอะ”โม่ฉีหมิงปล่อยผ้าม่านรถม้าลงแล้วนั่งพิงหลังรถไป

รถม้าค่อยๆวิ่งไปทางสุสานหลวงที่ห่างออกไปจากเมืองหลวงประมาณห้าลี้ด้านในนี้ไม่ได้ฝังกระดูกของพระสนมเฉินเฟยวันนี้ศพของพระสนมเฉ

บทที่19อันตราย

เย่หวินเตรียมน้ำร้อยมาอย่างรวดเร็วโล่หวินหลานเพิ่มสมุนไพรฤทธิ์ร้อนลงไปในน้ำจากนั้นก็ให้คนหามโม่ฉีหมิงลงอ่างอาบไปหลังจากไอเย็นในร่างกายของโม่ฉีหมิงลดลงแล้วโล่หวินหลานก็ให้คนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาใหม่แล้วจับเขานอนไปที่เตียงเหมือนเดิม

ฝนหยุดตกแล้วฉินหยิ่นรีบวิ่งเข้ามาตัวเขาเต็มไ