บทที่ 169 สังหารอย่างสะใจ

โม่ฉีหมิงมองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า ทั่วทั้งตัวของพวกเขาเน่าเปื่อยไม่มีชิ้นดี ใบหน้าถูกปิดไว้ด้วยผ้าสีดำเหลือเพียงแต่ดวงตา แต่ว่าวรยุทธ์ของพวกเขาร้ายกาจมาก เดาไม่ถูกเลยว่ามีที่มาจากไหน

“พวกเจ้ามาจากไหน? ทำไมถึงบุกมายังแคว้นโม่ฉีของเรา?” โม่ฉีหมิงเสียงดุ ในตรอกนี้เขา

บทที่ 170 ปรมาจารย์ไร้พ่าย

เวินอ๋องยิ้ม แล้วมองจ้องไปที่สองคน

ปฏิกิริยาของโม่ฉีหมิงทำให้เขาพอใจมาก ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาพบว่าโล่หวินหลานกลายเป็นจุดอ่อนของโม่ฉีหมิง มีเพียงความรู้สึกของนางเท่านั้นที่ทำให้อารมณ์ของโม่ฉีหมิงเปลี่ยนได้

“ไม่ใช่ ข้าแค่เป็นห่วงว่าเจ้า ......” โล่หวินหล

บทที่171 บาดเจ็บเพราะความรัก

เย่เซียวหลัวที่ออกมาจากหอยงเซียงนางได้ลืมสิ้นแล้วว่าท้องฟ้าข้างนอกมืดมิดสนิทเช่นไร นัยน์ตามีแต่แสงสว่างสีขาวเจิดจ้า ดั่งปุยหิมะสวยงาม

บทสนทนาที่คุยกับจิ่นชื่อเมื่อครู่ นางเข้าใจแล้วว่าจะให้คู่แข่งของตัวเองหายไปได้อย่างไร

กว่าทั้งสองจะแปรเปลี่ยนจากศัตรูเป็