บทที่ 168 ตั้งใจ

เมื่อนึกถึงเรื่องในตอนนั้น โม่ฉีหมิงเพิ่งจะสิบกว่าขวบ ร่างกายพิการ ใบหน้าถูกเผาเสียหาย ต้องสวมหน้ากากไม่ออกไปพบเจอใคร แต่ในใจกลับหนักแน่นเหมือนก้อนหิน เขาไม่ได้สนใจว่ากาฬโรคร้ายกาจรุนแรงแค่ไหน เขากลับออกมาช่วยเหลือชาวบ้านพร้อมกับหมอหลวง

เมื่อศึกษาอาการมากแล้ว เขาก็เลยเขีย

บทที่ 169 สังหารอย่างสะใจ

โม่ฉีหมิงมองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า ทั่วทั้งตัวของพวกเขาเน่าเปื่อยไม่มีชิ้นดี ใบหน้าถูกปิดไว้ด้วยผ้าสีดำเหลือเพียงแต่ดวงตา แต่ว่าวรยุทธ์ของพวกเขาร้ายกาจมาก เดาไม่ถูกเลยว่ามีที่มาจากไหน

“พวกเจ้ามาจากไหน? ทำไมถึงบุกมายังแคว้นโม่ฉีของเรา?” โม่ฉีหมิงเสียงดุ ในตรอกนี้เขา

บทที่ 170 ปรมาจารย์ไร้พ่าย

เวินอ๋องยิ้ม แล้วมองจ้องไปที่สองคน

ปฏิกิริยาของโม่ฉีหมิงทำให้เขาพอใจมาก ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาพบว่าโล่หวินหลานกลายเป็นจุดอ่อนของโม่ฉีหมิง มีเพียงความรู้สึกของนางเท่านั้นที่ทำให้อารมณ์ของโม่ฉีหมิงเปลี่ยนได้

“ไม่ใช่ ข้าแค่เป็นห่วงว่าเจ้า ......” โล่หวินหล