บทที่ 167 เป็นหวัด

โม่ฉีหมิงรู้ว่าดล่หวินหลานกำลังคิดอะไรอยู่ ก็แค่ไม่อยากให้เขาโกรธ

“ช่างเถอะ เรื่องก็ผ่านมานานมากแล้ว ขอแค่เรื่องอะไรที่ควรทำทำให้มันเรียบร้อยก็พอเข้าใจไหม?” โม่ฉีหมิงถาม

เรื่องที่ควรทำ? สวินโม่คิดในใจ ไม่รู้เขาหมายถึงเรื่องอะไร? หรือว่าเรื่องฐานะเดิมของหรูซู หรือว่

บทที่ 168 ตั้งใจ

เมื่อนึกถึงเรื่องในตอนนั้น โม่ฉีหมิงเพิ่งจะสิบกว่าขวบ ร่างกายพิการ ใบหน้าถูกเผาเสียหาย ต้องสวมหน้ากากไม่ออกไปพบเจอใคร แต่ในใจกลับหนักแน่นเหมือนก้อนหิน เขาไม่ได้สนใจว่ากาฬโรคร้ายกาจรุนแรงแค่ไหน เขากลับออกมาช่วยเหลือชาวบ้านพร้อมกับหมอหลวง

เมื่อศึกษาอาการมากแล้ว เขาก็เลยเขีย

บทที่ 169 สังหารอย่างสะใจ

โม่ฉีหมิงมองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า ทั่วทั้งตัวของพวกเขาเน่าเปื่อยไม่มีชิ้นดี ใบหน้าถูกปิดไว้ด้วยผ้าสีดำเหลือเพียงแต่ดวงตา แต่ว่าวรยุทธ์ของพวกเขาร้ายกาจมาก เดาไม่ถูกเลยว่ามีที่มาจากไหน

“พวกเจ้ามาจากไหน? ทำไมถึงบุกมายังแคว้นโม่ฉีของเรา?” โม่ฉีหมิงเสียงดุ ในตรอกนี้เขา