บทที่ 158 ภัยพิบัติจากโรคระบาด

บนตัวของคนพวกนี้เขามีเชื้ออะไร แค่บาดตรงผิวหนังเบาๆ ทำให้เนื้อเน่าขนาดนี้เลยหรอ? และเชื้อระบาดที่พวกเขามีมาจากไหน ถ้าเปล่าประกาศออกไปจะทำให้คนอื่นกลัวสักแค่ไหน?

โล่หวินหลานคิดยังไม่กล้าคิด มองด่องห้วนที่กำลังทรมานอยู่บนพื้นหิมะ หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ เ

บทที่ 159 เพราะว่าเขาตื่นเต้น

“ท่านอ๋องและพระชายา” กวินโม่หายใจหอบแล้วเดินอยู่ต่อหน้าพวกเขา หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ

ดูๆแล้วเหมือนเขาจะได้ยินความสำคัญของเรื่องนี้แล้ว แล้วรีบมาที่นี่

“สวินโม่ รีบสวมใส่เสื้อป้องกันเชื้อโรค เพื่อห่างไกลจากเชื้อร้าย” โล่หวินหลานเอาชุดป้องกันเชื้อโรคยื่นใ

บทที่ 160 รีบเร่งดั่งธนู

/

นางรีบวิ่งพุ่งเข้าไปในห้อง ตาของนางมองไปยังด่องห้วนที่กำลังทนทุกข์ทรมาน และรีบวิ่งไปหาเขา

“พี่......ห้วน...... เจ้าไม่เป็นไรใชหรือไม่?” ด่องหย่าซบเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ร้องไห้ไปพูดไปจนฟังไม่ชัดเจนเลยว่าพูดอะไรอยู่แต่หลังจากที่เห็นแผลบนแขนของนาง จึงร้องไห้ขึ้นอย่าง