บทที่ 159 เพราะว่าเขาตื่นเต้น

“ท่านอ๋องและพระชายา” กวินโม่หายใจหอบแล้วเดินอยู่ต่อหน้าพวกเขา หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ

ดูๆแล้วเหมือนเขาจะได้ยินความสำคัญของเรื่องนี้แล้ว แล้วรีบมาที่นี่

“สวินโม่ รีบสวมใส่เสื้อป้องกันเชื้อโรค เพื่อห่างไกลจากเชื้อร้าย” โล่หวินหลานเอาชุดป้องกันเชื้อโรคยื่นใ

บทที่ 160 รีบเร่งดั่งธนู

/

นางรีบวิ่งพุ่งเข้าไปในห้อง ตาของนางมองไปยังด่องห้วนที่กำลังทนทุกข์ทรมาน และรีบวิ่งไปหาเขา

“พี่......ห้วน...... เจ้าไม่เป็นไรใชหรือไม่?” ด่องหย่าซบเข้าไปในอ้อมกอดของเขา ร้องไห้ไปพูดไปจนฟังไม่ชัดเจนเลยว่าพูดอะไรอยู่แต่หลังจากที่เห็นแผลบนแขนของนาง จึงร้องไห้ขึ้นอย่าง

บทที่ 161 ติดตามต้นต่อ

โล่หวินหลานบิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้นมานั่ง พวกเขาเกิดมาเพื่อคู่กัน

“นั่งใกล้เข้ามา ได้เวลากินข้าวแล้ว” โม่ฉีหมิงยกกล่องยาออก แล้วใช้น้ำเสียงเชิงออกคำสั่งกับโล่หวินหลาน

“เจ้ารู้อยู่แล้วใช่ไหม” โล่หวินหลานเดินไปที่โต๊ะ แล้วถาม

“รู้เรื่องอะไร?” โม่ฉีหมิงสีหน้าไ