บทที่ 157

สะกดรอยตามไปตามเงามืด

ท่านอ๋องและพระชายา ทั้งสองได้อยู่เงียบๆแล้วไม่พูดอะไร และน้ำเสียงของหญิงสาวผู้นั้นฟังดูคุ้นหูมาก เขากลัวว่าพวกนั้นถ้าเป็นคนรู้จักที่สนิทสนม เลยดูเงียบๆไม่พูดไม่จาก่อน

โล่หวินหลานเดินผ่านทั้งสองคน สายตาอันโปร่งใส่ได้ยิ้มขึ้นเบาๆ รอยยิ้มแบบยิ้มไม่ออกเพื่อเห็

บทที่ 158

ภัยพิบัติจากโรคระบาด

บนตัวของคนพวกนี้เขามีเชื้ออะไร แค่บาดตรงผิวหนังเบาๆ ทำให้เนื้อเน่าขนาดนี้เลยหรอ? และเชื้อระบาดที่พวกเขามีมาจากไหน ถ้าเปล่าประกาศออกไปจะทำให้คนอื่นกลัวสักแค่ไหน?

โล่หวินหลานคิดยังไม่กล้าคิด มองด่องห้วนที่กำลังทรมานอยู่บนพื้นหิมะ หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

บทที่ 159

เพราะว่าเขาตื่นเต้น

“ท่านอ๋องและพระชายา” กวินโม่หายใจหอบแล้วเดินอยู่ต่อหน้าพวกเขา หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ

ดูๆแล้วเหมือนเขาจะได้ยินความสำคัญของเรื่องนี้แล้ว แล้วรีบมาที่นี่

“สวินโม่ รีบสวมใส่เสื้อป้องกันเชื้อโรค เพื่อห่างไกลจากเชื้อร้าย” โล่หวินหลานเอาชุดป้องกันเชื้อโรคยื่