บทที่ 156

ความรักใคร่ระหว่างพี่น้อง

โล่หวินหลานปิดหน้าของตนแล้ววิ่งหนีออกไปอย่างทนไม่ได้ ยุคสมัยไม่เหมือนกัน ดองฉางจะเหมือนกันได้เยี่ยงไร

นางส่ายหัวตนเองไปๆมาๆหลายๆรอบ แล้วรีบเดินเข้าไปในตำหนัก

ดอกท้อสีแดงในสวนผลิบานออกมาอย่างงดงาม ดอกไม้ผลิบานอยู่ท่ามกลางพื้นดินที่เต็มไปด้วยหิมะใน

บทที่ 157

สะกดรอยตามไปตามเงามืด

ท่านอ๋องและพระชายา ทั้งสองได้อยู่เงียบๆแล้วไม่พูดอะไร และน้ำเสียงของหญิงสาวผู้นั้นฟังดูคุ้นหูมาก เขากลัวว่าพวกนั้นถ้าเป็นคนรู้จักที่สนิทสนม เลยดูเงียบๆไม่พูดไม่จาก่อน

โล่หวินหลานเดินผ่านทั้งสองคน สายตาอันโปร่งใส่ได้ยิ้มขึ้นเบาๆ รอยยิ้มแบบยิ้มไม่ออกเพื่อเห็

บทที่ 158

ภัยพิบัติจากโรคระบาด

บนตัวของคนพวกนี้เขามีเชื้ออะไร แค่บาดตรงผิวหนังเบาๆ ทำให้เนื้อเน่าขนาดนี้เลยหรอ? และเชื้อระบาดที่พวกเขามีมาจากไหน ถ้าเปล่าประกาศออกไปจะทำให้คนอื่นกลัวสักแค่ไหน?

โล่หวินหลานคิดยังไม่กล้าคิด มองด่องห้วนที่กำลังทรมานอยู่บนพื้นหิมะ หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ