บทที่ 155 ยุทธภพซีฉาง

น้ำเสียงของเขาดุร้าย ร่างของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธจนทำให้คนอื่นหวาดกลัว โดยเฉพาะดวงตาที่เหมือนจะฆ่าคน ทำให้ไม่กล้าเข้าใกล้ จริงๆหน้าตาของเขาก็ดูหล่อเหลา แต่ทำไมต้องแสดงนัยน์ตาที่ช่างเยือกเย็นแบบไม่มีความรู้สึก

กลุ่มคนเสื้อดำพวกนั้นจับอกของตนและลุกขึ้นยืนไม่ได้ วิชากา

บทที่ 156 ความรักใคร่ระหว่างพี่น้อง

โล่หวินหลานปิดหน้าของตนแล้ววิ่งหนีออกไปอย่างทนไม่ได้ ยุคสมัยไม่เหมือนกัน ดองฉางจะเหมือนกันได้เยี่ยงไร

นางส่ายหัวตนเองไปๆมาๆหลายๆรอบ แล้วรีบเดินเข้าไปในตำหนัก

ดอกท้อสีแดงในสวนผลิบานออกมาอย่างงดงาม ดอกไม้ผลิบานอยู่ท่ามกลางพื้นดินที่เต็มไปด้วยหิมะในฤด

บทที่ 157 สะกดรอยตามไปตามเงามืด

ท่านอ๋องและพระชายา ทั้งสองได้อยู่เงียบๆแล้วไม่พูดอะไร และน้ำเสียงของหญิงสาวผู้นั้นฟังดูคุ้นหูมาก เขากลัวว่าพวกนั้นถ้าเป็นคนรู้จักที่สนิทสนม เลยดูเงียบๆไม่พูดไม่จาก่อน

โล่หวินหลานเดินผ่านทั้งสองคน สายตาอันโปร่งใส่ได้ยิ้มขึ้นเบาๆ รอยยิ้มแบบยิ้มไม่ออกเพื่อเห็นว