บทที่ 154 ภายนอกของเชียงโหลว

โล่หวินหลานอยู่บนอ้อมกอดของเขา และหัวเราะออกมาไม่สนใจใคร

“หัวเราะอะไร?” โม่ฉีหมิงฟังเสียงหัวเราะของนางแบบแปลกใจ มีอะไรน่าหัวเราะ?

“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าถ้าถูกเจ้าอุ้มอย่างนี้ไว้ตลอดชีพน่าจะดี” เสียงหวานๆของโล่หวินหลานเข้าไปถึงในใจของเขา

นานๆทีที่จะ

บทที่ 155 ยุทธภพซีฉาง

น้ำเสียงของเขาดุร้าย ร่างของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธจนทำให้คนอื่นหวาดกลัว โดยเฉพาะดวงตาที่เหมือนจะฆ่าคน ทำให้ไม่กล้าเข้าใกล้ จริงๆหน้าตาของเขาก็ดูหล่อเหลา แต่ทำไมต้องแสดงนัยน์ตาที่ช่างเยือกเย็นแบบไม่มีความรู้สึก

กลุ่มคนเสื้อดำพวกนั้นจับอกของตนและลุกขึ้นยืนไม่ได้ วิชากา

บทที่ 156 ความรักใคร่ระหว่างพี่น้อง

โล่หวินหลานปิดหน้าของตนแล้ววิ่งหนีออกไปอย่างทนไม่ได้ ยุคสมัยไม่เหมือนกัน ดองฉางจะเหมือนกันได้เยี่ยงไร

นางส่ายหัวตนเองไปๆมาๆหลายๆรอบ แล้วรีบเดินเข้าไปในตำหนัก

ดอกท้อสีแดงในสวนผลิบานออกมาอย่างงดงาม ดอกไม้ผลิบานอยู่ท่ามกลางพื้นดินที่เต็มไปด้วยหิมะในฤด