บทที่ 148บทเพลงแห่งเมืองถง

โม่ฉีหมิงพยุงโล่หวินหลานลงจากรถม้า ดวงจันทร์ส่องสว่างมายังหิมะบนพื้น ทั้งสองเดินจับมาอกันเข้าไป

ด้านในสวนเต็มไปด้วยหิมะขาวโผลน พ่อบ้านตระกูลเย่นำทางพวกเขาทั้งสองมายังเซียงจังซิ้วแซ่ไถ ซึ่งด้านล่างเป็นอ่างน้ำขนาดใหญ่ที่มีการตกแต่งด้วยน้ำตกทำขึ้นเอง แต่เพราะอากาศที

บทที่ 149 นักฆ่าในคราบนักแสดง

โม่ฉีหมิงตั้งใจฟังสักครู่หนึ่ง มีความอาฆาตอยู่จริงด้วย！

เขาขมวดคิ้ว สองมือจับที่มือของโล่หวินหลาน จากนั้นหันไปสบตานางแล้วหันหลังไปมองบางอย่าง แล้วพยักหน้า

ทั้งสองอยู่ด้วยกันมานาน โล่หวินหลานแค่มองตาก็รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ สองมือมีเหงื่อไหลออกมา

บทที่150 ไม่รักษาคนตาย

เลือดยังคงไหลไม่หยุด

ในค่ำคืนที่ลมพัดอย่างหนาวเย็นช่างเป็นภาพที่เจ็บปวดเหลือเกิน เย่กั๋วกงโอบกอดฮูหยินสี่เอาไว

มืออันสั่นเทาของเขาจับที่มือฮูหยินสี่ ซึ่งเป็นมือคู่ที่เขาไม่ได้เจ็บมานานแสนนาน มือบางอุณหภมูิค่อยๆลดลง

"ท่าน ท่านพี่ อย่าร้องไห้......การที่ ก