บทที่ 147 ความสัมพันธ์ที่แสดงออกมา

มือเรียวบางนั้นเย็นจัดจากหิมะที่ละลาย มือของนางแดงไปหมด คล้ายเกร็ดหิมะยังคงอยู่ในมือ โล่หวินหลานซุกมือลงไปในเสื้อผ้า ความหนาของปุยนุ่นในเสื้อผ้าไม่อาจทำให้นางหายจากความหนาวเย็นในระยะสั้นได้ รู้สึกเหมือนส่วนที่ถูกมือซุกเข้าไปนั้นก็เย็นไปด้วยเช่นเดียวกัน

ทั

บทที่ 148บทเพลงแห่งเมืองถง

โม่ฉีหมิงพยุงโล่หวินหลานลงจากรถม้า ดวงจันทร์ส่องสว่างมายังหิมะบนพื้น ทั้งสองเดินจับมาอกันเข้าไป

ด้านในสวนเต็มไปด้วยหิมะขาวโผลน พ่อบ้านตระกูลเย่นำทางพวกเขาทั้งสองมายังเซียงจังซิ้วแซ่ไถ ซึ่งด้านล่างเป็นอ่างน้ำขนาดใหญ่ที่มีการตกแต่งด้วยน้ำตกทำขึ้นเอง แต่เพราะอากาศที

บทที่ 149 นักฆ่าในคราบนักแสดง

โม่ฉีหมิงตั้งใจฟังสักครู่หนึ่ง มีความอาฆาตอยู่จริงด้วย！

เขาขมวดคิ้ว สองมือจับที่มือของโล่หวินหลาน จากนั้นหันไปสบตานางแล้วหันหลังไปมองบางอย่าง แล้วพยักหน้า

ทั้งสองอยู่ด้วยกันมานาน โล่หวินหลานแค่มองตาก็รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ สองมือมีเหงื่อไหลออกมา