บทที่ 469 ข้าว่าได้

หนิวหงมองผู้คนที่ทยอยมา "ทุกคนมากันครบแล้วหรือ?"

คนที่อยู่ในที่นั้นมองหน้ากัน "ซูโหย่วจิ่นยังไม่มา"

"เขาไม่มาก็ไม่เป็นไร เรื่องนี้เกี่ยวกับบ้านเขาพอดี"

ป้าซุนและลุงซุนขมวดคิ้ว นี่มันเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับบ้านซูโหย่วจิ่น "ผู้ใหญ่บ้าน มันเรื่องอะไรกันแน่"

หนิวหงเอ่ยปาก "ซูโหย

บทที่ 470 ชื่อของลูกหมาป่า

เรื่องเดียวกันนี้กำลังเกิดขึ้นในทุกครัวเรือนของหมู่บ้านเหม่ยหลี่ บางบ้านลังเลใจ บางบ้านเหมือนตระกูลซุน ตัดสินใจแล้วว่าพรุ่งนี้จะไปคุยรายละเอียดที่บ้านตระกูลซู

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองไส้กรอกที่แขวนตากบนราวไม้ไผ่ เครื่องในหมูไม่ได้มีมาก ตัดให้ยาวเท่ากันก็ได้แค่ยี่สิบสามสิบอัน

บทที่ 471 วาดภาพ

ช่วงนี้กลางคืนค่อนข้างหนาว ซูโหย่วจิ่นจูงมือเธอตั้งแต่ออกจากเล้ากระต่าย "เฉี่ยนเฉี่ยน ต่อไปกลับบ้านให้เร็วหน่อยนะ"

"อีกไม่กี่วันก็ย้ายบ้านแล้ว ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาแล้วล่ะ"

"พรุ่งนี้เริ่มใส่เสื้อผ้าให้หนาขึ้นนะ"

"ข้าใส่มากพอแล้ว ถ้าใส่มากกว่านี้ฤดูหนาวคงไม่ต้องออกจากบ้านเลย อยู่แ