บทที่ 467 หมายตาเซิ่วหลาน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนหยุดมือที่กำลังทำงาน หันไปมองเขา "บอกเรื่องความเสี่ยงไปแล้วหรือ?"

ซูโหย่วจิ่นเห็นว่าเธอไม่โกรธ จึงถอนหายใจโล่งอกพลางพยักหน้า "บอกแล้ว เขาไปประกาศแล้ว ข้าบอกว่าใครสนใจก็มาหาข้า"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนก็คิดจะชวนชาวบ้านร่วมด้วยอยู่แล้ว แต่เพราะมีความเสี่ยงจึงไม่ได

บทที่ 468 ไส้กรอก

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่พูดเกลี้ยกล่อมอีก เมื่อนี่เป็นทางเลือกของพวกเขา เธอก็จะเคารพ รอภายหลังค่อยคืนสัญญาขายตัวให้พวกเขา ปล่อยพวกเขาเป็นอิสระก็แล้วกัน แต่สำหรับทาสหลวงนั้นทำไม่ได้ เว้นแต่จะมีพระราชทานอภัยโทษทั่วประเทศ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไปหาไม้ไผ่มาหลายปล้อง เหลาปลายด้านหนึ่งให้เป็นรูปโ

บทที่ 469 ข้าว่าได้

หนิวหงมองผู้คนที่ทยอยมา "ทุกคนมากันครบแล้วหรือ?"

คนที่อยู่ในที่นั้นมองหน้ากัน "ซูโหย่วจิ่นยังไม่มา"

"เขาไม่มาก็ไม่เป็นไร เรื่องนี้เกี่ยวกับบ้านเขาพอดี"

ป้าซุนและลุงซุนขมวดคิ้ว นี่มันเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับบ้านซูโหย่วจิ่น "ผู้ใหญ่บ้าน มันเรื่องอะไรกันแน่"

หนิวหงเอ่ยปาก "ซูโหย