บทที่ 466 การช่วยเหลือ

คุณย่าซูมองฮวาเฉี่ยนเหมียน รู้สึกพอใจลูกสะใภ้คนนี้มากถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ "ถ้าเจ้าไม่รู้สึกเหนื่อย แม่ก็ไม่ห้าม"

"ขอบคุณแม่ค่ะ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนหันไปมองซูโหย่วจิ่น "โหย่วจิ่น ตัดไม้ไผ่ได้พอแล้วหรือยัง?"

"อืม พอแล้ว"

"ถ้าจะแผ้วถางที่รกร้างเพิ่มตอนนี้ จะทันไหม?"

"เจ้าอยากปล

บทที่ 467 หมายตาเซิ่วหลาน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนหยุดมือที่กำลังทำงาน หันไปมองเขา "บอกเรื่องความเสี่ยงไปแล้วหรือ?"

ซูโหย่วจิ่นเห็นว่าเธอไม่โกรธ จึงถอนหายใจโล่งอกพลางพยักหน้า "บอกแล้ว เขาไปประกาศแล้ว ข้าบอกว่าใครสนใจก็มาหาข้า"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนก็คิดจะชวนชาวบ้านร่วมด้วยอยู่แล้ว แต่เพราะมีความเสี่ยงจึงไม่ได

บทที่ 468 ไส้กรอก

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่พูดเกลี้ยกล่อมอีก เมื่อนี่เป็นทางเลือกของพวกเขา เธอก็จะเคารพ รอภายหลังค่อยคืนสัญญาขายตัวให้พวกเขา ปล่อยพวกเขาเป็นอิสระก็แล้วกัน แต่สำหรับทาสหลวงนั้นทำไม่ได้ เว้นแต่จะมีพระราชทานอภัยโทษทั่วประเทศ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไปหาไม้ไผ่มาหลายปล้อง เหลาปลายด้านหนึ่งให้เป็นรูปโ