บทที่ 461 ดาวจระเข้เจ็ดดวง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนใช้มีดตัดส่วนที่ถูกเหยียบเสียหายออก แครอทล้างทำความสะอาดและสะเด็ดน้ำ มองดูบร็อคโคลี่ที่ถูกเหยียบจนแหลกเละเกือบทั้งหมด กะหล่ำปลีก็เช่นกัน

"ในหมู่บ้านนี้ใครเลี้ยงหมูบ้าง?"

"บ้านป้าซุนและป้าๆ ที่มาช่วยก็เลี้ยงกันทั้งนั้น"

"งั้นเอาบร็อคโคลี่ไปให้พวกเขาเลี้ย

บทที่ 462 นี่คือการลงโทษ

เด็กทั้งสามมองดูดาวจระเข้เจ็ดดวงที่เรียงกันเป็นรูปทัพพี: "แม่ มันสวยจัง"

"มันไม่ได้มีแค่ความสวยงาม มันบอกฤดูต้น ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาวได้ด้วย"

"บอกยังไงเหรอ?"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่อ้อมค้อม: "ถ้าด้ามทัพพีชี้ตะวันออก ทั่วหล้าคือฤดูใบไม้ผลิ ชี้ใต้คือฤดูร้อน ชี้ตะวันต

บทที่ 463 ลองประลองสักสองกระบวนท่า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นเขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ถึงกับงงแล้วหัวเราะออกมา จริงๆ แล้วก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอไม่ได้ทำอะไรเลย

ซูโหย่วจิ่นยืนสงบสติอารมณ์อยู่ในลาน ได้ยินเสียงหัวเราะสดใสของเธอ มองด้วยสายตาจนใจ ปล่อยให้เจ้าดีใจไปก่อนก็แล้วกัน

เมื่อซูโหย่วจิ่นกลับเข้าห้อ