บทที่ 462 นี่คือการลงโทษ

เด็กทั้งสามมองดูดาวจระเข้เจ็ดดวงที่เรียงกันเป็นรูปทัพพี: "แม่ มันสวยจัง"

"มันไม่ได้มีแค่ความสวยงาม มันบอกฤดูต้น ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาวได้ด้วย"

"บอกยังไงเหรอ?"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่อ้อมค้อม: "ถ้าด้ามทัพพีชี้ตะวันออก ทั่วหล้าคือฤดูใบไม้ผลิ ชี้ใต้คือฤดูร้อน ชี้ตะวันต

บทที่ 463 ลองประลองสักสองกระบวนท่า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นเขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ถึงกับงงแล้วหัวเราะออกมา จริงๆ แล้วก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอไม่ได้ทำอะไรเลย

ซูโหย่วจิ่นยืนสงบสติอารมณ์อยู่ในลาน ได้ยินเสียงหัวเราะสดใสของเธอ มองด้วยสายตาจนใจ ปล่อยให้เจ้าดีใจไปก่อนก็แล้วกัน

เมื่อซูโหย่วจิ่นกลับเข้าห้อ

บทที่ 464 อาหารจากถั่ว

ตระกูลเหอมาตั้งแต่เช้า มาถึงโรงเลี้ยงกระต่าย ฮวาเฉี่ยนเหมียนยังไม่มา สือหยวนและคนอื่นๆ รู้จักพวกเขา จึงให้เข้ามานั่งรอในลาน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมาถึงโรงเลี้ยงกระต่าย เข้ามาในลาน เห็นคนจากตระกูลเหอกำลังช่วยล้างหญ้าให้กระต่าย และช่วยตากหญ้า ทำให้ประทับใจพวกเขามากขึ้น

"พี่สะใภ้ตระ