บทที่ 402ความมั่นใจที่มองไม่เห็นข้อจำกัด

ฮวาเฉี่ยนเหมียนได้ยินเสียงด้านหลัง พยายามหลบจุดสำคัญ แต่ไหล่ถูกหมาป่ากัดแน่น เลือดซึมผ่านเสื้อผ้าจนเปียกไปครึ่งตัว

ซูโหย่วจิ่นวิ่งเข้ามาฟันหัวหมาป่าขาด แต่หัวยังคงกัดติดไหล่ของฮวาเฉี่ยนเหมียน "เฉี่ยนเฉี่ยน"

เอ้อร์เป่าและซานเป่าตกใจจนตัวแข็ง ยืนนิ่งอยู่ข้

บทที่ 403ไข้สูง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองลูกชายทั้งสอง กอดพวกเขาไว้ในอ้อมแขน "พวกเจ้ารู้ไหม ตอนที่พวกเจ้าหายไป พวกเราเป็นห่วงแค่ไหน"

"แม่กับพ่อไปที่ริมแม่น้ำเพราะกลัวพวกเจ้าเป็นอะไร ถ้าพวกเจ้าเป็นอะไรไป จะให้พวกเราทำอย่างไร คราวนี้ยังมีหนานหนานกับเป่ยเป่ย แล้วคราวหน้าล่ะ"

สุดท้ายเอ้อร์เป่าและซานเป่าก็ก

บทที่ 404เป่ยเป่ยจากไป

ฮวาเฉี่ยนเหมียนลืมตาเห็นตัวเองนอนในอ้อมแขนซูโหย่วจิ่น เสียงแหบแห้ง "โหย่วจิ่น"

ซูโหย่วจิ่นก้มมองเห็นเธอตื่น ยื่นมือแตะหน้าผาก ไข้ลดแล้ว "ดีที่ไข้ลด"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเงยหน้ามองเส้นเลือดในตาเขา คางมีเคราเขียวๆ ขึ้น ยกมือลูบใบหน้าเขา "ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง"

ซูโหย่วจิ่นจับมือท