บทที่ 401หนานหนานตาย

รอบตัวฮวาเฉี่ยนเหมียนมีซากหมาป่านอนตายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทางด้านซูโหย่วจิ่น จ่าฝูงพยายามเล่นงานเขาหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ มันจึงเปลี่ยนจากการซุ่มโจมตีมาเป็นการบุกตรงๆ ด้วยความโมโห

ซูโหย่วจิ่นสังหารหมาป่าไปสามตัว ตอนนี้เหลือจ่าฝูงกับหมาป่าอีกสองตัว ฮวาเฉี่ยนเหมียนจัดการหมาป่ารอบตั

บทที่ 402ความมั่นใจที่มองไม่เห็นข้อจำกัด

ฮวาเฉี่ยนเหมียนได้ยินเสียงด้านหลัง พยายามหลบจุดสำคัญ แต่ไหล่ถูกหมาป่ากัดแน่น เลือดซึมผ่านเสื้อผ้าจนเปียกไปครึ่งตัว

ซูโหย่วจิ่นวิ่งเข้ามาฟันหัวหมาป่าขาด แต่หัวยังคงกัดติดไหล่ของฮวาเฉี่ยนเหมียน "เฉี่ยนเฉี่ยน"

เอ้อร์เป่าและซานเป่าตกใจจนตัวแข็ง ยืนนิ่งอยู่ข้

บทที่ 403ไข้สูง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองลูกชายทั้งสอง กอดพวกเขาไว้ในอ้อมแขน "พวกเจ้ารู้ไหม ตอนที่พวกเจ้าหายไป พวกเราเป็นห่วงแค่ไหน"

"แม่กับพ่อไปที่ริมแม่น้ำเพราะกลัวพวกเจ้าเป็นอะไร ถ้าพวกเจ้าเป็นอะไรไป จะให้พวกเราทำอย่างไร คราวนี้ยังมีหนานหนานกับเป่ยเป่ย แล้วคราวหน้าล่ะ"

สุดท้ายเอ้อร์เป่าและซานเป่าก็ก