บทที่ 400 ฝูงหมาป่า

ซูโหย่วจิ่นขมวดคิ้ว: "เฉี่ยนเฉี่ยน เจ้าไปถามแม่หน่อย วันนี้พวกเขาบอกไหมว่าจะไปเล่นที่ไหน?"

"ได้" ฮวาเฉี่ยนเหมียนหันไปหาคุณย่าซู

"แม่"

"เฉี่ยนเหมียน เป็นอะไร?"

"แม่ เอ้อร์เป่ากับซานเป่าวันนี้บอกไหมว่าจะไปเล่นที่ไหน?"

"พวกเขาแค่บอกว่าออกไปเล่นแป๊บเดียวแล้วจะกลับมา ไม่ได้พาเส

บทที่ 401หนานหนานตาย

รอบตัวฮวาเฉี่ยนเหมียนมีซากหมาป่านอนตายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทางด้านซูโหย่วจิ่น จ่าฝูงพยายามเล่นงานเขาหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ มันจึงเปลี่ยนจากการซุ่มโจมตีมาเป็นการบุกตรงๆ ด้วยความโมโห

ซูโหย่วจิ่นสังหารหมาป่าไปสามตัว ตอนนี้เหลือจ่าฝูงกับหมาป่าอีกสองตัว ฮวาเฉี่ยนเหมียนจัดการหมาป่ารอบตั

บทที่ 402ความมั่นใจที่มองไม่เห็นข้อจำกัด

ฮวาเฉี่ยนเหมียนได้ยินเสียงด้านหลัง พยายามหลบจุดสำคัญ แต่ไหล่ถูกหมาป่ากัดแน่น เลือดซึมผ่านเสื้อผ้าจนเปียกไปครึ่งตัว

ซูโหย่วจิ่นวิ่งเข้ามาฟันหัวหมาป่าขาด แต่หัวยังคงกัดติดไหล่ของฮวาเฉี่ยนเหมียน "เฉี่ยนเฉี่ยน"

เอ้อร์เป่าและซานเป่าตกใจจนตัวแข็ง ยืนนิ่งอยู่ข้