บทที่ 36 มุ่งมั่น

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนอนไม่ค่อยหลับในคืนนั้น แม้เด็กทั้งสามจะนอนเรียบร้อยดี แต่เพราะไม่ชินกับการนอนกับคนอื่น ทำให้เธอพักผ่อนไม่ค่อยดีตลอดทั้งคืน และตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนพลิกตัวลุกจากเตียง ต้าเป่าก็ตื่นตามและลุกขึ้นนั่ง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนดูเวลาแล้วก็เห็นว่าไม่เช้าเก

บทที่ 37 สบู่

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเดินไปหาต้าเป่า ตั้งใจจะอุ้มเขาขึ้น แต่ต้าเป่าหลบมือเธอ แล้วลุกขึ้นยืนเองพร้อมปัดฝุ่นที่เสื้อผ้า ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้ววิ่งหนีไป

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองแผ่นหลังของต้าเป่าโดยไม่พูดอะไร เด็กคนนี้ยังมีความแค้นในใจที่ยังไม่จางหาย ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป

คุณย่าซูนำ

บทที่ 38 ย่าซุน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนไม่รับสบู่คืน "ใช้ด้วยกันเถอะ เสื้อผ้าของเธอก็ยังซักไม่เสร็จนี่"

"มันมีค่าเกินไป" ต้าหนี่ยังคงยื่นสบู่ให้ฮวาเฉี่ยนเหมียน

ฮวาเฉี่ยนเหมียนรับมาวางไว้ตรงที่ทั้งสองคนหยิบถึง "ข้าทำเอง ไม่ได้มีค่าอะไรหรอก ข้าวางไว้ตรงนี้ เธอจะใช้ก็หยิบได้เลย"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนรู้สึกประทั