บทที่ 35 อยากเรียนวิชาต่อสู้

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเข้าลานบ้านเตะชายที่ยังนอนอยู่กับพื้น: "ยังจะนอนแผ่อยู่ที่บ้านข้าไม่ไปอีกหรือ?"

ชายคนนั้นได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของนางแล้วไม่กล้าร้องครวญครางอีก อีนังต่ำช้านี่ช่างประหลาดนัก พวกเขาตั้งหลายคนยังสู้นางคนเดียวไม่ได้

คนที่นอนอยู่กับพื้นเดินกะเผลกช่วยกันพยุงออ

บทที่ 36 มุ่งมั่น

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนอนไม่ค่อยหลับในคืนนั้น แม้เด็กทั้งสามจะนอนเรียบร้อยดี แต่เพราะไม่ชินกับการนอนกับคนอื่น ทำให้เธอพักผ่อนไม่ค่อยดีตลอดทั้งคืน และตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนพลิกตัวลุกจากเตียง ต้าเป่าก็ตื่นตามและลุกขึ้นนั่ง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนดูเวลาแล้วก็เห็นว่าไม่เช้าเก

บทที่ 37 สบู่

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเดินไปหาต้าเป่า ตั้งใจจะอุ้มเขาขึ้น แต่ต้าเป่าหลบมือเธอ แล้วลุกขึ้นยืนเองพร้อมปัดฝุ่นที่เสื้อผ้า ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้ววิ่งหนีไป

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองแผ่นหลังของต้าเป่าโดยไม่พูดอะไร เด็กคนนี้ยังมีความแค้นในใจที่ยังไม่จางหาย ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป

คุณย่าซูนำ