ตอน 35
ข้ามเวลามาเป็นแม่เลี้ยงใจร้ายของลูกน้อยสามคน
อยากเรียนวิชาต่อสู้
ฮวาเฉี่ยนเหมียนเข้าลานบ้านเตะชายที่ยังนอนอยู่กับพื้น: "ยังจะนอนแผ่อยู่ที่บ้านข้าไม่ไปอีกหรือ?"
ชายคนนั้นได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของนางแล้วไม่กล้าร้องครวญครางอีก อีนังต่ำช้านี่ช่างประหลาดนัก พวกเขาตั้งหลายคนยังสู้นางคนเดียวไม่ได้
คนที่นอนอยู่กับพื้นเดินกะเผลกช่วยกันพยุง
ตอน 36
มุ่งมั่น
ฮวาเฉี่ยนเหมียนนอนไม่ค่อยหลับในคืนนั้น แม้เด็กทั้งสามจะนอนเรียบร้อยดี แต่เพราะไม่ชินกับการนอนกับคนอื่น ทำให้เธอพักผ่อนไม่ค่อยดีตลอดทั้งคืน และตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
ฮวาเฉี่ยนเหมียนพลิกตัวลุกจากเตียง ต้าเป่าก็ตื่นตามและลุกขึ้นนั่ง
ฮวาเฉี่ยนเหมียนดูเวลาแล้วก็เห็นว่าไม่เช้า
ตอน 37
สบู่
ฮวาเฉี่ยนเหมียนเดินไปหาต้าเป่า ตั้งใจจะอุ้มเขาขึ้น แต่ต้าเป่าหลบมือเธอ แล้วลุกขึ้นยืนเองพร้อมปัดฝุ่นที่เสื้อผ้า ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้ววิ่งหนีไป
ฮวาเฉี่ยนเหมียนมองแผ่นหลังของต้าเป่าโดยไม่พูดอะไร เด็กคนนี้ยังมีความแค้นในใจที่ยังไม่จางหาย ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป
คุณย่าซู