บทที่ 34 ไม่ต้องขอบใจที่ข้าให้รางวัลเจ้า

หวางกุ้ยเซียงได้ยินเสียงฮวาเฉี่ยนเหมียน สะดุ้งโดยไม่รู้ตัว ทำไมนางกลับมาแล้ว นางสืบมาว่านางไม่อยู่บ้านถึงกล้าพาคนมาก่อเรื่อง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเข้าประตูลานเห็นคุณย่าซูล้มอยู่กับพื้นสีหน้าไม่ดี รีบเดินไปนั่งยองๆ ข้างๆ ใช้แขนเสื้อบังเล็กน้อย หยิบยาหยอดใต้ลิ้นออ

บทที่ 35 อยากเรียนวิชาต่อสู้

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเข้าลานบ้านเตะชายที่ยังนอนอยู่กับพื้น: "ยังจะนอนแผ่อยู่ที่บ้านข้าไม่ไปอีกหรือ?"

ชายคนนั้นได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของนางแล้วไม่กล้าร้องครวญครางอีก อีนังต่ำช้านี่ช่างประหลาดนัก พวกเขาตั้งหลายคนยังสู้นางคนเดียวไม่ได้

คนที่นอนอยู่กับพื้นเดินกะเผลกช่วยกันพยุงออ

บทที่ 36 มุ่งมั่น

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนอนไม่ค่อยหลับในคืนนั้น แม้เด็กทั้งสามจะนอนเรียบร้อยดี แต่เพราะไม่ชินกับการนอนกับคนอื่น ทำให้เธอพักผ่อนไม่ค่อยดีตลอดทั้งคืน และตื่นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนพลิกตัวลุกจากเตียง ต้าเป่าก็ตื่นตามและลุกขึ้นนั่ง

ฮวาเฉี่ยนเหมียนดูเวลาแล้วก็เห็นว่าไม่เช้าเก