บทที่ 16 เดียวดายเหงาหงอย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนตื่นขึ้นมาตอนที่ได้ยินเสียงกลอนประตูหล่น เธอลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า หยิบไม้พลองออกมาจากห้วงมิติ คราวนี้เธอไม่คิดจะปล่อยพวกมันไปง่ายๆ

ตั้งแต่วันที่เธอขนของกลับมาอย่างโจ่งแจ้ง เธอก็รู้ว่าพวกมันต้องจับตามองอยู่ ต่อไปเธอจะหาทางหาเงินให้มากขึ้น และไม่จำเป็นต้องซ่อนเ

บทที่ 17 ทะเลาะกันหรือ?

ทุกครั้งที่ฮวาเฉี่ยนเหมียนเรียกคุณย่าซู เธอก็ไม่รู้จะเรียกอย่างไร คำว่า "แม่" ติดอยู่ในปากนานแต่ก็พูดออกมาไม่ได้

คุณย่าซูเห็นความคิดของเธอ ก็ไม่ได้บังคับ สักวันเธอจะได้ยินคำนั้น ตอนนี้เธอก็รักและทะนุถนอมฮวาเฉี่ยนเหมียนเหมือนลูกสาวของตัวเอง

"ย่าจ๋า พวกหนูกลับมาแล้ว" เสียงร

บทที่ 18 เรื่องของโก้วจื่อและโซ่วโหว

ต้าเป่าเห็นน้องทั้งสองอยากไป ถ้าเขาไม่ไปแล้วคนนี้เอาพวกเขาไปขายจะทำยังไง เขาต้องไปดูแล

"ย่า หนูไป"

ซานเป่าเห็นต้าเป่าไปด้วยก็ยิ้มตาหยี "ย่า หนูก็ไปด้วย"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นเด็กทั้งสามยอมไปกับเธอ แม้ไม่แสดงออกแต่ในใจก็ดีใจ "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน"

ต้าเป่าทั้งสามม