บทที่ 15 ราวกับต่างภพ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเก็บสัญญาขายตัวไว้: "ฉันไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่ แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว"

คุณย่าซูยกมือจัดผมที่ตกลงมาที่ขมับให้นาง: "เฉี่ยนเมี่ยน เจ้ายังเด็ก ที่ฉันทำแบบนี้ก็เห็นแก่ตัวมากแล้ว ถ้าไม่กลัวว่าหลังฉันไปแล้วเด็กทั้งสามจะน่าสงสาร ฉันก็คงไม่ลากเจ้าลงหลุมไฟนี้"

"เรื่องนี้ค่

บทที่ 16 เดียวดายเหงาหงอย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนตื่นขึ้นมาตอนที่ได้ยินเสียงกลอนประตูหล่น เธอลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า หยิบไม้พลองออกมาจากห้วงมิติ คราวนี้เธอไม่คิดจะปล่อยพวกมันไปง่ายๆ

ตั้งแต่วันที่เธอขนของกลับมาอย่างโจ่งแจ้ง เธอก็รู้ว่าพวกมันต้องจับตามองอยู่ ต่อไปเธอจะหาทางหาเงินให้มากขึ้น และไม่จำเป็นต้องซ่อนเ

บทที่ 17 ทะเลาะกันหรือ?

ทุกครั้งที่ฮวาเฉี่ยนเหมียนเรียกคุณย่าซู เธอก็ไม่รู้จะเรียกอย่างไร คำว่า "แม่" ติดอยู่ในปากนานแต่ก็พูดออกมาไม่ได้

คุณย่าซูเห็นความคิดของเธอ ก็ไม่ได้บังคับ สักวันเธอจะได้ยินคำนั้น ตอนนี้เธอก็รักและทะนุถนอมฮวาเฉี่ยนเหมียนเหมือนลูกสาวของตัวเอง

"ย่าจ๋า พวกหนูกลับมาแล้ว" เสียงร