บทที่ 14

สัญญาขายตัว

ฮวาเฉี่ยนเหมียนมาถึงลานหลังบ้าน เห็นกระต่ายที่ยังอยู่ในตะกร้าหาบ จึงหาก้อนหินในบริเวณใกล้เคียงมาสร้างที่อยู่ให้กระต่าย เพราะอยู่ในตะกร้าคับแคบเกินไป

ฮวาเฉี่ยนเหมียนลองวางแบบอยู่ครู่ใหญ่ ปูก้อนหินที่พื้นเพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันขุดรูหนี แล้วหาก้อนหินมาค่อยๆ ก่อขึ้น แต่แบบนี้ไ

บทที่ 15

ราวกับต่างภพ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเก็บสัญญาขายตัวไว้: "ฉันไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่ แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว"

คุณย่าซูยกมือจัดผมที่ตกลงมาที่ขมับให้นาง: "เฉี่ยนเมี่ยน เจ้ายังเด็ก ที่ฉันทำแบบนี้ก็เห็นแก่ตัวมากแล้ว ถ้าไม่กลัวว่าหลังฉันไปแล้วเด็กทั้งสามจะน่าสงสาร ฉันก็คงไม่ลากเจ้าลงหลุมไฟนี้"

"เรื่องนี้

บทที่ 16

เดียวดายเหงาหงอย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนตื่นขึ้นมาตอนที่ได้ยินเสียงกลอนประตูหล่น เธอลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า หยิบไม้พลองออกมาจากห้วงมิติ คราวนี้เธอไม่คิดจะปล่อยพวกมันไปง่ายๆ

ตั้งแต่วันที่เธอขนของกลับมาอย่างโจ่งแจ้ง เธอก็รู้ว่าพวกมันต้องจับตามองอยู่ ต่อไปเธอจะหาทางหาเงินให้มากขึ้น และไม่จำเป็นต้องซ่อ