บทที่ 138 ผมอยากเป็นแม่ทัพ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนร้อนใจมาก ต้าเป่าเห็นสีหน้ากังวลของเธอ ก็กอดเธอร้องไห้โฮ "แม่ครับ ต่อไปแม่จะดีกับผมแบบนี้ตลอดไปนะครับ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็โล่งใจ ในที่สุดเด็กคนนี้ก็เปิดใจ "ได้จ้ะ ต่อไปแม่จะดีกับลูก กับเอ้อร์เป่า กับซานเป่า กับย่า แบบนี้ตลอด จะดีกว่านี้อี

บทที่ 139 ลูกชายของฉันสำคัญกว่า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนวดแป้งเสร็จแล้วพักไว้ข้างๆ ไม่สามารถกินของเผ็ดและขิงกระเทียมได้ ทำได้แค่อาหารรสจืด เห็นมีเนื้อไม่ติดมันอยู่บ้าง จึงหั่นเตรียมไว้เดี๋ยวจะใส่ในบะหมี่

ไข่กินได้ จะทอดไข่ดาวให้เขาด้วย น่าจะพอแล้ว รีดแป้งที่พักไว้ให้บาง หั่นเป็นเส้นกว้างครึ่งนิ้ว ใช้ผ้าช

บทที่ 140 น้ำถั่วเขียวสาหร่าย

ตอนบ่ายคุณย่าซูไปรับเอ้อร์เป่าและซานเป่าเลิกเรียน ทั้งสองคนรู้ว่าต้าเป่าป่วยก็เป็นห่วง จับมือคุณย่าซูถาม "ย่าครับ พี่ใหญ่ป่วยหนักไหมครับ?"

"ย่าครับ พวกเราไปเยี่ยมพี่ใหญ่ได้ไหมครับ?"

คุณย่าซูจูงเด็กทั้งสองกลับมาที่ลาน "พวกเจ้าไปเยี่ยมต้าเป่าไม่ได้ เขาเป็นอีสุกอีใส จะ