บทที่ 139 ลูกชายของฉันสำคัญกว่า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนวดแป้งเสร็จแล้วพักไว้ข้างๆ ไม่สามารถกินของเผ็ดและขิงกระเทียมได้ ทำได้แค่อาหารรสจืด เห็นมีเนื้อไม่ติดมันอยู่บ้าง จึงหั่นเตรียมไว้เดี๋ยวจะใส่ในบะหมี่

ไข่กินได้ จะทอดไข่ดาวให้เขาด้วย น่าจะพอแล้ว รีดแป้งที่พักไว้ให้บาง หั่นเป็นเส้นกว้างครึ่งนิ้ว ใช้ผ้าช

บทที่ 140 น้ำถั่วเขียวสาหร่าย

ตอนบ่ายคุณย่าซูไปรับเอ้อร์เป่าและซานเป่าเลิกเรียน ทั้งสองคนรู้ว่าต้าเป่าป่วยก็เป็นห่วง จับมือคุณย่าซูถาม "ย่าครับ พี่ใหญ่ป่วยหนักไหมครับ?"

"ย่าครับ พวกเราไปเยี่ยมพี่ใหญ่ได้ไหมครับ?"

คุณย่าซูจูงเด็กทั้งสองกลับมาที่ลาน "พวกเจ้าไปเยี่ยมต้าเป่าไม่ได้ เขาเป็นอีสุกอีใส จะ

บทที่ 141 เดินทางปลอดภัย

ฮวาเฉี่ยนเหมียนคุ้นเคยกับความรู้สึกนี้ดี เมื่อรู้สึกว่ามีเลือดไหลลงมา รีบลุกขึ้นจากเตียงที่นั่งอยู่ ก้มตัวจะไปห้องน้ำ หันไปมองต้าเป่าเห็นว่ายังหลับสบายดี จึงรีบวิ่งออกจากห้องไปห้องน้ำ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนอาศัยแสงจันทร์เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปื้อน หยิบผ้าอนามัยออกมาจากห้วงมิติ ตอนห