บทที่ 137 ให้ปากหวานหน่อย

เถ้าแก่หยู่กำลังจะดื่มน้ำชาก่อนไปที่หน้าร้าน ก็เห็นลูกจ้างวิ่งมาอย่างร้อนรน จึงต่อว่าอย่างไม่พอใจ "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำอะไรลนลาน ต้องใจเย็นๆ"

ลูกจ้างไม่พูดอะไรอื่น "ไม่ใช่ครับเถ้าแก่ คุณนายซูมา ลูกชายของเธอดูเหมือนจะป่วย เถ้าแก่รีบไปดูหน่อยครับ"

เถ้าแก่หยู่รีบลุกขึ้

บทที่ 138 ผมอยากเป็นแม่ทัพ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนร้อนใจมาก ต้าเป่าเห็นสีหน้ากังวลของเธอ ก็กอดเธอร้องไห้โฮ "แม่ครับ ต่อไปแม่จะดีกับผมแบบนี้ตลอดไปนะครับ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็โล่งใจ ในที่สุดเด็กคนนี้ก็เปิดใจ "ได้จ้ะ ต่อไปแม่จะดีกับลูก กับเอ้อร์เป่า กับซานเป่า กับย่า แบบนี้ตลอด จะดีกว่านี้อี

บทที่ 139 ลูกชายของฉันสำคัญกว่า

ฮวาเฉี่ยนเหมียนนวดแป้งเสร็จแล้วพักไว้ข้างๆ ไม่สามารถกินของเผ็ดและขิงกระเทียมได้ ทำได้แค่อาหารรสจืด เห็นมีเนื้อไม่ติดมันอยู่บ้าง จึงหั่นเตรียมไว้เดี๋ยวจะใส่ในบะหมี่

ไข่กินได้ จะทอดไข่ดาวให้เขาด้วย น่าจะพอแล้ว รีดแป้งที่พักไว้ให้บาง หั่นเป็นเส้นกว้างครึ่งนิ้ว ใช้ผ้าช