บทที่ 136 อีสุกอีใส

เอ้อร์เป่าเกาหัวแล้วมองซานเป่า "แม่ครับ วันนี้อาจารย์ไม่ได้ลงโทษพวกเราเลยนะ"

"อืม วันนี้อาจารย์ยังชมพวกเราด้วย" ซานเป่าก็ไม่รู้ว่าต้าเป่าเป็นอะไร

ฮวาเฉี่ยนเหมียนเห็นว่าไม่ใช่เรื่องที่โรงเรียน แล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หรือว่าเขาคิดถึงแม่แท้ๆ?

ก็ไม่น่าใช่นะ ตอนแม่แท้ๆ ไม่อยู่เข

บทที่ 137 ให้ปากหวานหน่อย

เถ้าแก่หยู่กำลังจะดื่มน้ำชาก่อนไปที่หน้าร้าน ก็เห็นลูกจ้างวิ่งมาอย่างร้อนรน จึงต่อว่าอย่างไม่พอใจ "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าทำอะไรลนลาน ต้องใจเย็นๆ"

ลูกจ้างไม่พูดอะไรอื่น "ไม่ใช่ครับเถ้าแก่ คุณนายซูมา ลูกชายของเธอดูเหมือนจะป่วย เถ้าแก่รีบไปดูหน่อยครับ"

เถ้าแก่หยู่รีบลุกขึ้

บทที่ 138 ผมอยากเป็นแม่ทัพ

ฮวาเฉี่ยนเหมียนร้อนใจมาก ต้าเป่าเห็นสีหน้ากังวลของเธอ ก็กอดเธอร้องไห้โฮ "แม่ครับ ต่อไปแม่จะดีกับผมแบบนี้ตลอดไปนะครับ"

ฮวาเฉี่ยนเหมียนได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็โล่งใจ ในที่สุดเด็กคนนี้ก็เปิดใจ "ได้จ้ะ ต่อไปแม่จะดีกับลูก กับเอ้อร์เป่า กับซานเป่า กับย่า แบบนี้ตลอด จะดีกว่านี้อี