บทที่ 121 มือล้า

ยามเช้าในป่าเขาเงียบสงบเป็นพิเศษ เมื่อฮวาเฉี่ยนเหมียนออกจากบ้าน เด็กทั้งสามก็ตื่นขึ้นมาออกกำลังกายด้วย ตอนนี้พวกเขาสามารถฝึกซ้อมได้ครบทุกอย่างโดยที่เธอไม่ต้องคอยดูแล

วันนี้เธอไม่ได้ตั้งใจมาหาอะไรจริงๆ เพียงแต่อยากเอาผลไม้ในมิติพกพาออกมา จึงหาข้ออ้างเดินเข้าป่าคนเดียวอย่างสบายๆ ไป

บทที่ 122 สับปะรด

เมื่อฮวาเฉี่ยนเหมียนมาถึงบริเวณเชิงเขา ได้เจอชาวบ้านที่มาเก็บฟืนหลายคน ชาวบ้านต่างยิ้มพยักหน้าทักทาย เธอก็พยักหน้าตอบอย่างสุภาพ

พอมาถึงลานว่างในหมู่บ้าน ได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กๆ แต่ไกล เธอเดินเข้าไปดูเห็นเด็กๆ กำลังเล่นโยนถุงทราย แต่ละคนวิ่งจนหน้าแดง

เอ้อร์เป่าเห็นเธอเดินมาแต

บทที่ 123 หมูผัดเปรี้ยวหวานสับปะรด

เมื่อฮวาเฉี่ยนเหมียนได้ยินป้าหลี่พูดแบบนั้นก็ไม่ไปซื้อที่อื่น: "ป้า ขอไก่สองตัว มีไข่ไหมคะ?"

"มี"

"ขอไข่ยี่สิบฟอง หนูจะจ่ายตามราคาตลาด ป้าว่าดีไหม?"

"ไม่ต้องๆ" ป้าหลี่รีบส่ายหน้า

"ถ้าป้าไม่รับ หนูก็จะไปซื้อบ้านอื่นแล้วนะ"

"นี่..." ป้าหลี่มองคุณย่าซู

คุณย่าซ